ภาษาโปรแกรม C++ เป็นภาษาโปรแกรมที่ไม่มีรูปแบบการเขียนตายตัว กล่าวคือ ไม่ต้องกำหนดว่าองค์ประกอบของโปรแกรมจะต้องเขียนอยู่ในบรรทัดหรือบนหน้ากระดาษส่วนไหน ดังนั้น โปรแกรมเมอร์จึงมีอิสระที่จะวางรูปแบบของโปรแกรม แต่โปรแกรมเมอร์ที่มีประสบการณ์ย่อมทราบดีว่าการเขียนโปรแกรมรูปแบบที่ดีนั้นจะต้องอ่านง่าย สะดวกต่อการแก้ไขข้อผิดพลาดของโปรแกรม และง่ายต่อการดูแลรักษาโปรแกรม แต่อย่างไรก็ตาม เราสามารถเขียนตามระเบียบแบบแผนมาตรฐานของภาษา C++ ซึ่งมีข้อปฏิบัติง่าย ๆ ดังต่อไปนี้
- การเขียนประโยคตัวเตรียมประมวลผล #include ไว้ที่ตำแหน่งเริ่มต้นของโปรแกรม
- เขียนบรรทัดละหนึ่งคำสั่ง
- เขียนกลุ่มคำสั่งที่อยู่ภายในบล็อกแบบย่อหน้า
- ให้มีการเว้นวรรคตรงเครื่องหมายตัวดำเนินการทั้งก่อนและหลังเครื่องหมาย
ระเบียบแบบแผนอีกลักษณะหนึ่งที่พึงปฏิบัติ คือ การเขียนชื่อตัวแปร ถ้าเขียนด้วยชื่อสั้น ๆจะลดโอกาสที่จะพิมพ์ผิด แต่ในขณะเดียวกันก็ควรจะเป็นชื่อที่สื่อความหมายว่าตัวแปรนั้นแทนอะไร การเขียนรูปแบบนี้ เรียกว่า รหัสคำสั่งเอกสารในตัวเอง (Self – Documenting Code) โปรแกรมเมอร์ C++ เกือบทั้งหมดนิยมเขียนชื่อตัวแปรด้วยตัวพิมพ์เล็ก ยกเว้นในกรณีที่ชื่อตัวแปรประกอบด้วยคำหลาย ๆ คำจะเขียนตัวอักษรตัวแรกของคำที่มาต่อท้ายด้วยตัวพิมพ์ใหญ่ เช่น
Char Middle Initial;
Unsigned Max Unsigned Int;
เหตุผลที่เขียนแบบนี้ เพราะจะทำให้อ่านง่ายกว่าเขียนด้วยตัวพิมพ์เล็กเพียงอย่างเดียว เช่น Middleinitial และ Maxunsignedint หรือมีอีกวิธีหนึ่งที่นิยมให้เช่นกัน คือ การใช้เครื่องหมายสัญประกาศ (underscore ‘_’) เป็นตัวแยกคำแทนช่องว่าง
เช่น
Char middle_initial;
Unsigned Max Unsigned Int;
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น